danyel

parmak arası şak şuk ses çıkaran terlikleri...

herkes yürürken durmayı...yabancılaşmayı...zuzaylı gibi hissetmeyi...

ne çalıyosun dediklerinde obua deyince obaaa! o ne ya! dedikleri anı...ve herkesin benim şuncacık sipsimi öküz kadar-tub

inecegim duragı bılmeden otobüse binmeyi...ve yasadıgım şehri keşfi aleme çıkmış olmayı..bilmedigim ne çok yer varmış de

kırmızı şarabın iyisini...

yolda yürürken bazen giyim tarzını sevmedigim insanları şöööle baştan aşaagı gözlerimle sil baştan yeniden kendi zevkime

bazen heryerin pis ve dagınık olması duygusunu...toplayamama özgürlügümü sonuna kadar kullanmayı ve temizlikle pislik ar

evimi köşe bucak temizlediimde ertesi gün yol dönüşü tertemiz bi eve girmeyi..

çirkin ayaklarıma oje sürünce kendi kendime "kız danyel şimdi çok mu güzel oldu zannediyon"demeyi...

kıpraşan telefonu kıpraşırken tutmayı..o kıpraşımı elektrik akımı gibi düşünmeyi..