bi gün Ankara banyo trenindeyiz(10 sene felan önce)..(o zamanlar banyo treni bilirdim..cok dusunurdum neden banyo diolar diye)..vagonda kimse yok 2 kuzen ve ben dışında, her zamanki hiperliimizle vagonun demirlerine asılıyoz, barfiks felan çekiyoz, ellerimizle demirlerden tutunup ayaklarımızı demirlerin üstünde birlestiriyoz derkene, bu vagonun makinist köpeinin hemmen arkasında ki vagon olduunu makinist vagona kapıdan giriş yapınca anladık..yapacak bişey kalmamıştı sherrefsiz herif öyle bir girdi ki aramıza kime gelirse gömüyodu, durak ta gelmek bilmedi, indiimizde morarmıs gozler, patlamıs dudaklarla evin yolunu tuttuyduk..gerçekten hiç unutmam o horrunzpu cocuunu..